La Lüna
La lüna sö ‘n cél istassira
la par öna virgola dór:
bulèta ‘nde nòcc la se stima
estìda de lüs che confónd.
Sö i véder de cà la se spècia
söpèrba, padruna del mónd:
coi sògn ògne tat la spassèsa
ma i i stèle la tè de lontà.
Gh’è arde curiusa e ‘ncantada,
coi öcc che i è pié de passiù
per lé, che la fa la röfiana
a töte i copiète in amùr.
per lé, che la sbassa la löm
söi bóche ch’i sirca basì,
per lé,sentinèla del fósch
che dèsda pensér berechì
Pussìbel che issé tenderina
la campe sö ‘n cél desperlé?
Ma quando gh’è ü nìolche l’la quarcia
de cólp la scancéla ‘l pensér.
La sta ‘ndi so brass inturciada
compàgn la föss fascia de mél.
La lüna sö ‘n cèl istasira
l’è ü cör bèl mulzì come ‘l mé.
Carmen Fumagalli Guariglia
